Fout

Soms heb je het idee dat je op de verkeerde plek zit. Zoals gisteravond, nagenietend van een half uurtje in mijn eentje in een IR-sauna. Terwijl ik in de ligstoel wegdoezelde bij een warm kopje thee, klonk daar het onwelkome geluid van mijn gsm. Mijn chef. Het was daar in Hoogeveen toch wel behoorlijk mis. Ik wist wat er gaande was. Een paar mensen onwel in een dierenzaak. Freek de Jonge deed het kort daarvoor op de radio nog af als: ,,Waar gaat dit over?'' Dacht mijn chef aanvankelijk ook. Maar dan. Diverse mensen in quarantaine, noodhospitaal. Tja, ik hadmijn witte badjas al verfrommeld op de stoel gegooid, schoot mijn kleren in en ging op weg. Hoe lang voor jou? vroeg hij. Toch zeker een uur, 5 kwartier. En het regende als de pest. Ik zei de eigenaresse van de sauna dat ik vroegtijdig weg moest. ,,Wat een K-beroep heb je toch''. ,,Maar ook wel weer spannend'', oordeelde ze. Ik was Leeuwarden nog niet uit of mijn chef belde opnieuw. ,,Keer maar weer om. Wubby gaat al, die woont in Emmen.'' Ik wist helemaal niet dat mijn collega daar woonde. In eerste instantie dacht ik: prima. Daarna: ik ben hier verdorie de noordelijke correspondent. Maar ja, zij kon er sneller zijn. En had ik er al niet moeten zijn? Verkeerde inschatting? Toch wel balen. Gebeurt er eens wat in Drenthe, ben jij er niet bij en sta je niet in de krant.
Gistermorgen nog in Groningen bij de pro formazaak tegen de drie verdachten in de hiv/zaak. Beide mannen waren present. Kleine, iele mannetjes. De een ineengebogen, spijkerbroek en geblokt rood/wit/blauw/shirt. De andere in witte trui en spijkerbroek. Ik was maanden geleden bij hun woning in Schermer geweest. De buurvrouw verteldme dat hetstel twee golden retrievers had. Aan Wim Anker, advocaat van de ene, vroeg ik of de honden goed waren opgevangen. Hij wist het niet. Dieren worden ook overal het slachtoffer van. Zit je baasje in de bak, zit jij in het slechtste geval in het asiel. Het is een en al treurigheid in het bestaan.

Sinds kort ben ik ook correspondent van dagblad Cobouw, de krant voor de bouwwereld. Ze verschijnen sinds afgelopen donderdag op tabloidformaat. Een leuke opdrachtgever waarvoor ik het nodige doe. Er is bijna dagelijks contact en er kan veel. Een beetje zoals bij het NRC in het begin. Ik schrik soms als ik zie hoeveel ik pakweg drie jaar geleden voor deze krant schreef en hoe weinig nu. En dat voel je als freelancer direct in je portemonnee. Want in tegenstelling tot je collega´s ga je niet steeds meer verdienen al naar gelang je langer in dienst bent. Geen vakantiegeld, noch dertiende maand. Daarom is een bedrijfje als Cozzmoss zo gek nog niet. Zij checken wie er illegaal artikelen van mij op internet plaatst, waarvoor vervolgens betaald moet worden. Daar is nu ineens een hele discussie over losgebarsten. Cozzmoss heeft een naar nu blijkt WAO´ster beboet (160 euro) die al jaren een stuk van mij op haar weblog heeft staan. Ze had daarvoor geen toestemming gevraagd. Ze krijgt onnoemelijk veel adhesiebetuigingen. Mensen zijn boos op Cozzmoss, noemen het een boevenbende en mij een foute journalist, die alleen maar uit is op geld. Juridisch sta ik weliswaar in mijn recht, vinden ze, want de auteurswet verbiedt overname zonder toestemming, maar de dame in kwestie had toch eerst wel gewaarschuwd kunnen worden? Het is een beetje het verhaal van de agent, die een snelheidsovertreder eerst een waarschuwing geeft, of, gezien de ernst van het feit, direct een bon uitschrijft.
De letter van de wet en de geest van de wet. Het raakt me wel. Nooit ben ik een foute journalist genoemd. Ik kreeg een vilein mailtje of ik met het geld lekker uit was geweest. Nee, meneer, dat geld gaat naar voedselpakketten in Roemenie en wordt besteed aan de operatie van mijn kat, die zijn voortand moet missen. Ik heb de neiging om mij te verdedigen en op te sommen hoeveel ik aan goede doelen geef, terwijl ik ook nog eens al vijftien jaar vrijwilligerswerk doe voor de Dierenbescherming! Ik moet verdikkeme van mijn pen leven, heb geen pensioenopbouw en elk stukje is mijn eigendom, waar iedereen met zijn poten vanaf moet blijven. Tenzij ze mij om toestemming vragen. Wat niet gebeurd is. Ik sta dus in mijn recht. Bovendien maak ik wel degelijk keuzes. Sommige organisaties vind ik ,,zielig´´, voor particulieren zal ik voortaan ook wel enige clementie tonen. Maar iets nemen van een ander is nooit oke. Iets krijgen is wat anders. Laat je goed informeren! Het auteursrecht is heilig in dit land.